جمعه 7 بهمن 1390  22:34

تصور احوالات عرفا از ذهنم دور ولی با خوندنشون احساس آرامش  می کنم،بعضی اوقات به خودم می گم کاش رشته ی ادیا و عرفان یا ادبیات می خوندم....

اما با این حال گاهی وقتا در کنار کتابای درسی ،کتابایی در این خصوص رو هم ورق می زنم.

توی یکی از همین کتابا مناجاتی رو خوندم که خیلی به دلم چسبید.

امدوارم شما هم خوشتون بیاد...

"ای عشق! ای نهانی ترین آشکار

ای کسی که نمی دانم از کدامین روزنه بر دل ما می تابی و چگونه در تار و پود ما رسوخ می کنی و به شرار صاعقه ی نگاهت درون ما را به آتش می کشانی.

 ای عزیز دست نیافتنی!

.

.

.

ای عزیز دست نیافتنی!

ای که جز تو،کسی تو را نمی شناسد، کیست که دم از تو زده و قدم در راهت نهاده و سرانجام به تو دست یافته باشد؟!

 

ای تنها حقیقت و مابقی سراب!

کجا بنگرم تا تو را ببینم که هرچه هست جز وجودی فانی نخوهد بود و جز دوری از تو برایمان به ارمغان نخواهد آورد!

اما نه، محبوبا! چه نابیناست چشمی که تو را نبیند و چه زیانکار است کسی که حب وعشق تو در دلش نفوذ نکرده باشد.

 

ای سرآغاز و ای سرانجام حیات!

کِیبوده است که نبوده باشی و کی خواهد بود که نباشی؟!مگر نه این است که از آغاز با ما بوده ای و تا آخر با ما همراهی خواهی کرد؟برای همین است که نمی دانیم از کِی تو را دیده و شنلخته و عاشقت شده ایم

                                           کی رفته ای زدل که تمنا کنم تو را

                                           کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تورا

                                          غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور

                                            پنهان نگشته ای که هویدا کنم تورا

ای آشکارترین پنهان!ای دست یافتنی ترین دست نیافته!ای نزدیک ترین دور!ای ظاهر حیات به تو زیبا ودل انگیز!و ای باطن آن به تو پابرجا و استوار!کجاست که تو نباشی؟

 

چه بگوییم ای عشق!

خود نیز می دانیم از آن روز که تو را گم کرده ایم چیزی نیافته و حتی خود را هم گم کرده ایم.می دانیم از آنچه در تمام عمر می گریزیم تویی و باز به آنکه پناه می بریم آن هم تویی و سرانجام در پی این همه فرار و گریز دوباره ما را در آغوش جای خواهی داد.

 

 ای لیلاترین!

به ما چشمی عطا کن که تو را در هر لباس ببیند و بشناسد و همانند آن مردان دلشده،الهی،شیدا،آسمانی و سوخته در عطش عشقت، ما را عاشق ترین خود گردان و این دعا را ذکر روز و شاممان قرار بده که:

 

                                                                                 دلم در عاشقی آواره شد آواره تر بادا...


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
armaghan
شنبه 8 بهمن 1390 12:30
من باید فرود ایم
نباید بنشینم
سالهاست ازان لحظه كه پر بر اندامم رویید
و از اشیان از بام خانه پرواز كردم
همچنان می پرم هرگز ننشسته ام
و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها
و بام های كوتاه خانه ها برنگرداندم
چشم به زمین ندوختم
پروازی رو به اسمان
در راه افلاك
و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین
و هرلحظه نزدیكتر به او
به خودش
به خدا
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic