گفتن آسونه…اینکه بگی و بگی…مخصوصا اگه یکی باشه که گوش کنه…ولی نیست…یعنی اونا هستن،مشکلاتشون هم هست و تو وقتی میرسه که فکر میکنی خب اون که مشکلات خودشو داره دیگه وقتی واسه من نمی مونه…
سکوت سنگینه…هم واسه خودت و هم گاه واسه بقیه…
ولی اینکه بخوای یاد بگیری و سکوت کنی،مدت ها زمان می بره…
و وقتی تغییر کردی،بازم مدت ها زمان می بره تا همه بفهمن که تغییر کردی و باورشون بشه…
ولی بذار تغییراتت واسه خودت و دل خودت باشه…اون طوری وقتی خودت اول خودت رو باور کنی و به خودت ایمان داشته باشی،کم کم دیگران هم بهت ایمان میارن…
ولی بدون…این خودت رو قبول داشتن مهم تر از دیگران قبول داشتنته!…اون موقع تو میمونی و اونچه که بین تو و خدات هست…